Wszystkich zainteresowanych bardzo serdecznie zapraszamy do Oławskiego Domu Kultury

w piątek 18. marca 2011 r. o godz. 19.00

na otwarcie wystawy fotograficznej Doroty Jarosz-Franczak.

Wprawdzie wystawę oglądać będzie można do połowy kwietnia, ale w czasie otwarcia odbędzie się jednorazowo pokaz multimedialny, którego warto nie przegapić.

Tropiciel Kulturalny 22.02.2011 r.

Święto Plonów – dziękczynienie za ukończenie prac polowych.

Obchodzone już w czasach Słowian w czasie równonocy jesiennej (23 września).
Najważniejszym symbolem dożynkowym jest wieniec wyplatany z zebranych plonów (czyli tego co urosło na naszych polach i w ogrodach) święcony w kościele, niesiony w uroczystym pochodzie.
Ta tradycja trwa, jak się okazuje - nie brakuje zapału ludziom, którzy wkładają cały swój kunszt i pomysłowość w przygotowywanie, każdego roku, okazałego wieńca.

Tropiciel Kulturalny 23.09.2010 r.

---

Tym razem malarstwo, rysunek i fotografia.

Takie są dziedziny, którymi zajmuje się Dorota Jarosz-Franczak, mieszkająca w naszej wsi, a chociaż jest tzw. „artystą dyplomowanym” - wiedzie raczej żywot psi - w żadnym tam znaczeniu przenośnym.

Z psami przede wszystkim i wokół psów kręci się jej świat wyobrażeń i nie tylko...

Jednakże tematów interesujących ją, przenikających do twórczości, jest trochę więcej. Coraz więcej w nich klimatów wiejskich, rodzimych....

Można je obejrzeć w galerii lub na blogu.

Tropiciel Kulturalny 07.07.2010 r.

---

przygotowywane przez Klub Kibica drużyny Logan Witowice - to prawie widowiska plenerowe, których realizacja wymaga sporego zaangażowania oraz nakładu pracy i środków, ale też i sporej dozy „twórczego pomyślunku”.

Efekt, jaki jest, każdy kto bywa na meczach, sam widzi - i może dać się ponieść (lub też nie).

Tropiciel Kulturalny 02.07.2010 r.

Dzięki przygotowaniu projektu przez panią Elę Mossoń w ramach Programu Wspierania Aktywności Lokalnej na Terenach Wiejskich ze środków Fundacji "Europejski Fundusz Rozwoju Wsi Polskiej" "RAZEM MOŻEMY WIĘCEJ" udało się pozyskać środki na zakup materiałów i narzędzi, które umożliwiły chętnym dzieciom i młodzieży kilka chwil dobrej zabawy... twórczej oczywiście.

Była okazja żeby trochę żywiołowo pomalować - to drzewa magiczne:

i sporządzić kilka bardzo interesujących portretów, pełnych wyrazu:

Wiosna już w pełni - pozwala cieszyć się zielenią i wszystkimi kolorami kwiatów.

Tropiąc kulturę wsi trafia się dosyć często na miejsca „puste”, tzn. takie, z których coś zniknęło lub, choć jeszcze istnieje w szczątkowej formie, to jednak zanika. Tak jest chyba z karnawałem (bardziej po polsku: Zapustami) – czasem zabaw, hulanek i swawoli.

Wygląda na to, że z wystawnych kuligów, stołów obficie zastawionych tłustym jadłem, barwnych korowodów, kóz, turoni, niedźwiedzi, rogatych diabłów, bocianów i żurawi, czyli przebierańców snujących się niegdyś po wiejskich drogach, zaglądających do domostw i przynoszących doń, jak wierzono, urodzaj i dostatek, pozostały przede wszystkim bale – już nie maskowe –  a raczej zwyczajne zabawy taneczne, dyskoteki, pozbawione dawnego rozmachu, barwności i żywiołowości.

A wydawałoby się, że w każdym tkwi ochota by spróbować stać się kimś innym, choćby tylko na jeden wieczór, skryć się za jakimś innym, nierozpoznawalnym obliczem. Skąd więc w nas (dorosłych) niechęć do przyodziania się w niecodzienny, choćby i nieco dziwaczny strój  i zakrywającą twarz maskę?

- to przedstawienie teatralne opowiadające o Bożym Narodzeniu, sięgające rodowodem czasów świętego Franciszka z Asyżu. Jasełka, czyli po prostu żłób, taki który ustawia się np. w lesie, by podkarmiać zwierzynę, taki do jakiego złożony został mały Jezus.

Przez wszystkich we wsi, nawet tych najmłodszych, zwany STASIU, tak że zapewne niektórym dziwnie może zabrzmieć jego pełne imię: Stanisław Waliczek,

Portret Stasia z jego słynnym kosturem zwanym „Święto Lasu”.

- człowiek, który postrzega drzewo chyba zupełnie inaczej niż my wszyscy, dla którego zwykły drewniany klocek, korzeń lub konar są pełne znaczeń, ukrytych treści.

Nawiązuje on kontakt z drzewem, dotyka go, nasłuchuje, a drzewo mu odpowiada; albo to on wtłacza w drzewo swoje opowieści, wizje, a drzewo je pokornie przyjmuje.

Nie przenikniemy tajemnicy takiego dialogu, ale czasem dane jest nam oglądać zewnętrzną formę, w jaką przyoblekła się ich rozmowa.

 Kilka płaskorzeźb wykonanych przez Stasia w latach ’90. zdobiących siedzibę podwarszawskiej hurtowni książek (dzięki uprzejmości tejże):

Czy są w naszych Witowicach osoby, które:

- szydełkują

- wyplatają

- rzeźbią

- zapełniają czyste kartki rysunkami lub innymi wzorami

- wymyślają zabawne historyjki

- lub też zajmują się jakimkolwiek innym rękodziełem...

i w dodatku nie mają nic przeciwko temu, żeby  się tym z innymi podzielić? Chętnie je tu zaprezentujemy.

– od łac. cultus agri ("uprawa ziemi").

Zatem przynajmniej etymologia lokuje ją blisko wsi i tutaj też (w Witowicach oczywiście), oprócz sygnalizowania i relacjonowania jej oczywistych przejawów, będziemy jej poszukiwać postaramy się tropić jej ślady we wszelkich miejscach i pod każdą możliwą postacią. Będziemy poszukiwać tego, co ukrywa się „pod strzechami” naszych domostw (jeśli zgodzą się na to ich mieszkańcy), tego co „wygląda na zewnątrz” jak i tego, co z zewnątrz do nas napływa.